İçerik Başlıkları
Danıştay 4. Dairesi 03.05.2023 tarihli kararıyla, serbest bölgede ürettiği yazılımı elektronik transfer yoluyla ihraç eden şirket adına düzenlenen ödeme emirlerini iptal eden Vergi Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunu reddeden Bölge İdare Mahkemesi kararını oybirliğiyle onamıştır. Danıştay kendi hukuki değerlendirmesinde temyiz edilen kararı usul ve hukuka uygun bulmakla yetinmiştir; aşağıdaki gerekçe ilk derece Vergi Mahkemesine aittir.
Karar Özeti
Dava Konusu Olay
Serbest bölgede yazılım üreten davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, ihracatın gümrük çıkış beyannamesi ile yapılmadığından bahisle personel ücretlerine ilişkin istisnadan yararlanılamayacağı sonucuna varılmış ve 2014/3-12 dönemlerine ilişkin tecil edilen gelir (stopaj) vergilerinin tahsili için toplam 1.951.882,85 TL tutarında ödeme emirleri düzenlenmiştir.
İlk derece Vergi Mahkemesinin gerekçesi şöyledir (bu karar istinafta ve Danıştay 4. Dairesinin E:2021/6636, K:2023/2434 sayılı kararıyla temyizde korunmuştur):
- Davacı, 2012 yılı öncesinde yazılım ihracatını CD ortamında yaparak gümrük çıkış beyannamesi ile tevsik etmekteyken, 29/02/2012 tarihli özelge talebine verilen idare görüşüne istinaden dava konusu dönemde serbest bölge işlem formu ile elektronik transfer yöntemini kullanmıştır.
- Serbest bölge faaliyet raporunda, davacının 2014 yılında ürettiği ürünlerin %94’ünü ihraç ettiği ve satış tutarlarının gerçek olduğu belirtilmiştir.
- İdare, sonraki tarihli tebliğ değişikliğiyle gümrük çıkış beyannamesinin zorunlu olmadığı hâllerde serbest bölge işlem formunun düzenleneceğini ve yazılımın elektronik ortamda ihraç edilebileceğini kabul etmiştir.
- Üretilen ürünlerin FOB bedeline ait döviz tutarının %85’inden az olmamak üzere Türkiye’ye getirilmesi kaydıyla gelir vergisi stopajı teşvikinden yararlanılabileceğinden, istihdam edilen personele ödenen ücretler ilgili dönem itibarıyla istisna kapsamındadır; ödeme emirlerinde hukuka uyarlık yoktur.
Karar künyesi: Danıştay 4. Daire, E:2021/6636, K:2023/2434, T:03.05.2023. Kaynak: Resmi karar metni bağlantısı (tıklayınız).
📌 Sonuç: Vergi Mahkemesi, serbest bölgede üretilen yazılımın CD yerine idarenin görüşü doğrultusunda elektronik transferle ihraç edilmesinin personel ücretlerine ilişkin stopaj istisnasını ortadan kaldırmayacağına hükmederek ödeme emirlerini iptal etmiştir. Bu karar istinafta ve Danıştay 4. Dairesinde korunmuştur; esasa ilişkin gerekçe Vergi Mahkemesine aittir.
Kararın Tam Metni
T.C.
D A N I Ş T A Y
DÖRDÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2021/6636
Karar No : 2023/2434
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Başkanlığı
(… Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : … Hizmetleri Anonim Şirketi
VEKİLİ : Av. …
İstemin Konusu
… Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
Yargılama Süreci
Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu uyarınca ihracatın gümrük çıkış beyannamesi ile yapılmadığından bahisle 2014/3-12 dönemlerine ilişkin tecil edilen gelir (stopaj) vergilerinin tahsiline yönelik düzenlenen … tarih ve …/…, … sayılı ödeme emirlerinin iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacının 2014 döneminde serbest bölgede üreterek elektronik veri transferi yöntemiyle ihraç ettiği yazılım programlarına ilişkin ürünlerin CD ortamında hazırlanarak fiziki mal olarak fiilen ihraç edilmemesinden dolayı ücret istisnasından yararlanamayacağına dair 2.121.444,13 TL verginin tahakkuk ve tahsil ettirilmesine ilişkin düzenlenen vergi tekniği raporuna istinaden 2014/3-12 dönemlerine ilişkin tecil edilen gelir stopaj vergilerinin tahsiline yönelik düzenlenen toplam 1.951.882,85 TL tutarındaki dava konusu ödeme emirlerinin düzenlendiği, davacının 2012 yılı öncesinde yazılımlarının ihracatını CD ortamında yaparak gümrük çıkış beyannamesi ile tevsik etmekteyken, 29/02/2012 tarihli özelge talep formuyla idarenin görüşüne istinaden dava konusu dönemde serbest bölge işlem formu ile elektronik transfer yöntemi kullanarak ihracatlarını gerçekleştirdiği, ihracat teslimlerine ilişkin serbest bölge faaliyeti raporunda davacının 2014 yılında ürettiği ürünlerin %94’ünü ihraç ettiği ve satış tutarlarının gerçek olduğu belirtildiği, idarece sonraki tarihli değişik ile tebliğde gümrük çıkış beyannamesinin zorunlu olmadığı hallerde serbest bölge işlem formunun düzenleneceği yazılımın elektronik ortamda ihraç edilebileceği kabul edildiği, yasal olarak üretilen ürünlerin FOB bedeline ait döviz tutarının % 85’inden az olmamak üzere Türkiye’ye getirilmesi kaydıyla gelir vergisi stopajı teşvikinden yararlanılması mümkün bulunacağı düzenlemesine istinaden, istihdam ettiği personele ödediği ücretler yönünden ilgili dönem itibarıyla gelir vergisinden istisna olması gerekmekte olup, tecil edilen vergilerin terkin edilmesine ilişkin işlemde ve davacı adına düzenlenen ödeme emirlerinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
Temyiz Edenin İddiaları
Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda da bahsedildiği üzere davacının 2014 yılında serbest bölgede üretilerek elektronik veri transferi yöntemiyle ihraç ettiği yazılım programlarına ilişkin1 Seri Nolu 3218 sayılı Kanunu Genel Tebliğinde yer alan ücret istisnasından yararlanmasının mümkün olmadığı, 2014 yılına ilişkin özelgeye istinaden de yazılımlarının CD şeklinde hazırlanarak fiziki mal olarak fiilen ihraç edilmesi gerektiği, elektronik veri transferi yöntemiyle ihracat teslimi yapılması halinde istisnadan yararlanılamayacağı, yapılan işlemler ile düzenlenen ödeme emirlerinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
Karşı Tarafın Savunması
Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
Türk Milleti Adına
Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İnceleme Ve Gerekçe
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Karar Sonucu
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 03/05/2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
