İçerik Başlıkları
Danıştay 3. Dairesi 09.02.2023 tarihli kararıyla, teknoloji geliştirme bölgesinde faaliyet gösteren bir yazılım şirketi adına salınan cezalı katma değer vergisini kaldıran Vergi Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunu reddeden Bölge İdare Mahkemesi kararını oybirliğiyle onamıştır. Danıştay kendi hukuki değerlendirmesinde temyiz edilen kararı usul ve hukuka uygun bulmakla yetinmiştir; aşağıdaki gerekçe ilk derece Vergi Mahkemesine aittir.
Karar Özeti
Dava Konusu Olay
Teknoloji geliştirme bölgesinde faaliyet gösteren davacı şirket adına, 3065 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesinin 1. fıkrası ve 17. maddesinin 4. fıkrasının (s) bendi kapsamındaki istisnadan, yönetmelikte öngörülen sürede başvuru yapmadığı ve ürettiği mobil uygulamanın sırf engellilere yönelik olmadığı gerekçesiyle yararlanamayacağından bahisle 2015 yılının Eylül ila Aralık dönemleri için bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi salınmıştır.
İlk derece Vergi Mahkemesinin gerekçesi şöyledir (bu karar istinafta ve Danıştay 3. Dairesinin E:2020/1707, K:2023/200 sayılı kararıyla temyizde korunmuştur):
- Davacının teknoloji geliştirme bölgesinde Ar-Ge faaliyetinde bulunduğu taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir; yönetici şirketin firma faaliyet onay yazısı 01/04/2015 tarihinde düzenlenmiş ve 18/02/2018 tarihinde idareye ibraz edilmiştir.
- Faaliyetin geçici 20. maddenin 1. fıkrasında belirtilen teslim ve hizmetleri içermesi istisnanın uygulanması için yeterlidir; belgenin sunulmaması ya da geç sunulması vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetini değiştirmez.
- Proje kapsamındaki yazılımın engellilerin günlük yaşamları için üretilmediği yönünde idarece yapılmış bir teknik tespit ve araştırma bulunmamaktadır; inceleme elemanı yalnızca şirket beyanındaki herkesin projeden yararlanabileceğine ilişkin ifadeyi esas almıştır.
- Engellilere yönelik hazırlanmış bir yazılımın engelli olmayanlar tarafından da kullanılabilmesi, bu yazılımın engellilere yönelik özel bir yazılım olmadığı anlamına gelmez.
Karar künyesi: Danıştay 3. Daire, E:2020/1707, K:2023/200, T:09.02.2023. Kaynak: Resmi karar metni bağlantısı (tıklayınız).
📌 Sonuç: Vergi Mahkemesi, teknoloji geliştirme bölgesindeki faaliyeti tartışmasız olan şirketin istisnadan yararlanmasının faaliyet onay belgesinin geç sunulması nedeniyle engellenemeyeceğine ve engellilere yönelik yazılımın herkesçe kullanılabilir olmasının istisnayı ortadan kaldırmayacağına hükmetmiştir. Bu karar istinafta ve Danıştay 3. Dairesinde korunmuştur; esasa ilişkin gerekçe Vergi Mahkemesine aittir.
Kararın Tam Metni
T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2020/1707
Karar No : 2023/200
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Başkanlığı/…
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : … Bilgi Sistemleri Limited Şirketi …
İstemin Konusu
… Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
Yargılama Süreci
Dava konusu istem: Teknoloji geliştirme bölgesinde faaliyet gösteren davacı şirketin 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun geçici 20. maddesinin 1. fıkrası ve 17. maddesinin 4. fıkrasının (s) bendi kapsamındaki katma değer vergisi istisnasından, Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Uygulama Yönetmeliğinde öngörülen sürede davalı idareye başvuru yapmadığından ve üretilmiş mobil uygulamanın sırf engellilere yönelik olmadığından yararlanamayacağından bahisle 2015 yılının Eylül ila Aralık dönemleri için re’sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değe vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketçe teknoloji geliştirme bölgesinde Ar-Ge faaliyetinde bulunulduğu hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık olmadığı, yönetici şirket tarafından 4691 sayılı Yasa kapsamında hazırlanan firma faaliyet onay yazısının da 01/04/2015 tarihinde düzenlendiği ve 18/02/2018 tarihinde davalı idareye ibraz edildiği dikkate alındığında, teknoloji geliştirme bölgesinde anılan Yasa kapsamında faaliyetinin 3065 Sayılı Kanun’un geçici 20. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen teslim ve hizmetleri içermesinin vergi istisnasının uygulanması için yeterli olduğu, belgenin sunulmaması yada geç sunulması vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetini değiştirmeyeceği, öte yandan, proje kapsamındaki yazılımın engellilerin günlük yaşamları için üretilmediği yönünde davalı idarece yapılmış bir teknik tespit ve araştırmanın bulunmadığı, inceleme elemanı tarafından sadece davacı şirket beyanları içerisinde yer alan ” ..hatta herkesin bu projeden yararlanabileceği” ifadesinin esas alındığı olayda engellilere yönelik hazırlanmış bir yazılımın aynı zamanda engelli olmayanlar tarafından da kullanılabilmesi, bu yazılımın engellilere yönelik hazırlanmış özel bir yazılım olmadığı anlamına gelmeyeceğinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
Temyiz Edenin İddiaları
Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Uygulama Yönetmeliğinin 37. maddesinde öngörülen sürede başvuru yapılmadığından ve geliştirilecek yazılım, münhasıran engellilerin kullanımına yönelik olmadığından davacı adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
Karşı Tarafın Savunması
Savunma verilmemiştir.
Danıştay Tetkik Hâkimi
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
Türk Milleti Adına
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
Hukuki Değerlendirme
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Karar Sonucu
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 09/02/2023 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
